3 niewyjaśnione zagadki — góry, latarnia i statek widmo

Na przełomie stycznia i lutego 1959 roku dziewięcioro studentów i absolwentów politechniki w Swierdłowsku wyruszyło na zimową wyprawę w północny Ural. Prowadził ich 23-letni Igor Diatłow. Dziesiąty uczestnik, Jurij Judin, zawrócił z powodu choroby — i jako jedyny przeżył.

26 lutego ratownicy znaleźli namiot grupy na zboczu góry Chołat Sjachył. Był rozcięty od środka. Ślady stóp prowadziły w dół zbocza — turyści uciekali w mróz w samych skarpetach lub jednym bucie. Sześć osób zmarło z wychłodzenia, trzy miały ciężkie obrażenia czaszki i klatki piersiowej. Na ubraniu jednej ofiary wykryto ślady promieniowania.

W 1959 roku śledztwo zamknięto stwierdzeniem o „przemożnej sile natury”. W 2020 roku rosyjska prokuratura wskazała lawinę, a w 2021 roku szwajcarscy naukowcy pokazali w symulacji, jak niewielka lawina płytowa mogła zmusić grupę do ucieczki. Wielu uważa jednak, że nie wyjaśnia to wszystkiego.

Latarnia na Eilean Mòr, jednej z wysp Flannan u zachodnich wybrzeży Szkocji, działała dopiero od 1899 roku. 26 grudnia 1900 roku przypłynął do niej statek Hesperus z zaopatrzeniem i zmianą obsady. Nikt nie wyszedł na powitanie.

Latarnik Joseph Moore zastał zamkniętą bramę i drzwi. W środku zegar stał, a jeden komplet sztormiaków wisiał na miejscu — jakby któryś z mężczyzn wybiegł bez kurtki. James Ducat, Thomas Marshall i Donald MacArthur zniknęli bez śladu.

Inspektor Robert Muirhead ustalił, że na zachodnim nabrzeżu sztorm wyrządził ogromne szkody wysoko nad poziomem morza. Uznał, że mężczyzn porwała gigantyczna fala. Słynne „wpisy z dziennika” o strasznej burzy i modlitwach, powtarzane w wielu opowieściach, zostały później zmyślone — prawdziwa historia jest cichsza, ale nie mniej niepokojąca.

Na początku grudnia 1872 roku załoga statku Dei Gratia zauważyła na Atlantyku, między Azorami a Portugalią, bryg płynący bez sterników. Na pokładzie Mary Celeste nie było nikogo.

Statek był sprawny. Ładunek ponad 1700 beczek alkoholu prawie nienaruszony, zapasy jedzenia i wody na miejscu, w kajutach rzeczy osobiste. Brakowało jedynie szalupy i części dokumentów. Ostatni wpis w dzienniku pochodził z 25 listopada.

Na pokładzie płynęło dziesięć osób, w tym żona kapitana i ich dwuletnia córka. Nikogo nie odnaleziono. Najczęściej przywoływana hipoteza mówi, że kapitan uznał statek za zagrożony i kazał przesiąść się do szalupy, która potem zaginęła. Ale dlaczego ktoś opuściłby statek, który mógł dalej płynąć — tego nie wie nikt.