Zamek Książ: Biała Dama, księżna Daisy i tunele pod zamkiem

Zamek Książ w Wałbrzychu jest trzecim co do wielkości zamkiem w Polsce — większe są tylko Malbork i Wawel. Kompleks ma ponad 400 pomieszczeń, a jego historia zaczyna się pod koniec XIII wieku, gdy w latach 1288–1292 powstała tu warownia księcia Bolka I. Nic dziwnego, że w tak starym i tak wielkim miejscu narodziło się wiele opowieści.

Księżna, która stała się legendą

Od 1509 roku przez około cztery stulecia zamek należał do potężnego rodu Hochbergów. Najsłynniejszą mieszkanką była Mary Theresa Olivia Cornwallis-West, znana jako Daisy — urodzona w 1873 roku w Walii, w 1891 roku poślubiła Hansa Heinricha XV Hochberga. Zapamiętano ją jako piękną, charyzmatyczną i wrażliwą na los ubogich. W czasie I wojny światowej pracowała jako pielęgniarka Czerwonego Krzyża, a później wydała kilka tomów wspomnień.

To właśnie ją miejscowa legenda utożsamia z Białą Damą z Książa. W księżycowe noce zjawa ma przechadzać się po dawnych komnatach; niektórzy opowiadają o brzęku kluczy albo cichym śpiewie. Część przekazów twierdzi wręcz, że postać w bieli widywano tu jeszcze przed czasami Hochbergów.

Dlaczego akurat Daisy?

Jej los dobrze tłumaczy, dlaczego legenda przylgnęła właśnie do niej. Daisy zmarła w 1943 roku w Wałbrzychu. Po wojnie jej grób został splądrowany przez żołnierzy, a szczątki pochowano ponownie w nieznanym dziś miejscu. Opowieść o duchu, który „czeka na odnalezienie swojego grobu”, ma więc prawdziwe tło.

Prawdziwy mrok: podziemia z czasów wojny

W 1941 roku naziści skonfiskowali zamek, a od 1944 roku w ramach projektu Riese przebudowywali go na kwaterę Hitlera. Pod budynkiem wydrążono tunele i schron, a przed głównym wejściem szyb windy głęboki na około 40 metrów. Prace przerwał koniec wojny — i do dziś nie wszystkie plany tych podziemi są jasne.